Uitgesproken bij de Wereldvredesmeditatie op 31 december 2004

De Wereldvredesmeditatie wordt al vele jaren op Oudejaarsdag gedaan, over de hele wereld om 13 uur, 24 uur lang. En gelukkig ook steeds vaker op andere momenten in het jaar, met verschillende rituelen.

Verhalen

Ik wil beginnen met twee kleine, ingekorte verhaaltjes. Op zoek naar een verhaal voor bij het kerstontbijt op de school van mijn jongste zoon, kwam ik een verhaal tegen van een oude Vlaamse schrijver, Ernest Claes. Het was een beetje te pittig voor die kinderen, dus heb ik het voor jullie bewaard. Het is te lang om voor te lezen, maar het gaat over een houtvester, zo'n tweeduizend jaar geleden in de buurt van Bethlehem. Dat klinkt groter dan het was, houtvester. Een man met een gezin, die leeft van de opbrengst van een stukje bos dat hij beheert en waaruit hij hout verkoopt. Een goed mens, een man met zijn hart op de goede plek. Een gevoelige man die op een dag een grote opdracht krijgt vanuit Jeruzalem. Hij gaat naar de markt om er een os bij te kopen, want met zijn ezel alleen kan hij die grote partij boomstammen niet naar Jeruzalem brengen. Hij zwicht voor een os met een wit kruis op zijn voorhoofd, in zijn bruine vel, hoewel het een scharminkelig beest is. Maar hij wordt getroffen, die houtvester, door dat kruis, net zo'n kruis als zijn ezel op zijn kop heeft. En dan komt hij met dat scharminkel thuis en hij hoeft niets te zeggen, want zijn vrouw, al even fijngevoelig, begrijpt meteen waarom hij juist die os heeft gekocht. Zo'n man. Zo'n vrouw. Gewone hardwerkende, lieve mensen.

Hij koopt ook een groter stuk bos en neemt zijn intrek in een schuurtje op het land, wat verder van huis, om de opdracht af te krijgen. En je begrijpt het al, daar, in dat schuurtje, bij die os en die ezel, treft hij op een nacht een jonge vrouw en een wat oudere man aan, die uitrusten en schuilen tegen de kou. En daar wordt die nacht een kind geboren. En de houtvester en zijn vrouw, die de volgende ochtend met brood en melk komt, zijn op een of andere manier onder de indruk, maar waarom, dat weten ze zelf niet en het leven gaat verder. De vrouw gaat terug en de man gaat verder met zijn werk. Hij bindt de vele boomstammen die hij heeft geveld, bij elkaar en spant os en ezel in. Hij moet vroeg op pad, want het is nog een lange tocht naar Jeruzalem en hij moet daar zijn hout bezorgen bij een timmerman die kruisen maakt voor Golgotha, het galgenveld waar misdadigers worden opgehangen.

Ik vertel jullie dit verhaal omdat ik het zo treffend vind weergeven ons eeuwige dilemma. We hebben soms het gevoel iets bijzonders mee te maken, maar we weten niet precies wat. Of we beseffen het pas later. Want het werk gaat door. De gewone dingen moeten gedaan worden. En ook de betekenis van die gewone dingen dringt niet altijd zo precies tot ons door. Met het tempo waarin we leven en zelfs als we rustig aan doen: om alles wat er gebeurt in zijn volle betekenis te ervaren. Wie lukt dat?

Maar om jullie niet moedeloos te praten, een tweede verhaaltje.

Een duif, de vogel die symbool staat voor de vrede, zit op een boomtak en om hem heen begint het te sneeuwen. De sneeuw blijft liggen op de takken van de boom. Dan strijkt er een roodborstje neer op de boom, bij de duif. En het roodborstje vraagt: duif, jij weet zo veel. Kun jij me zeggen wat een sneeuwvlok weegt?

Ach, zegt de duif, een sneeuwvlok, die weegt toch helemaal niets.

Ik weet het niet, zegt het Roodborstje. Ik zat zo te denken. Er blijven steeds meer sneeuwvlokken liggen op de takken van de boom. Er komt een moment dat al die sneeuw zo zwaar wordt, dat de tak breekt. Maar wanneer breekt die tak? Het ene moment kan de tak het gewicht nog dragen en het volgende moment niet meer. Dan moet die ene, die laatste sneeuwvlok toch iets wegen, dat ineens het gewicht te veel wordt?

Ik stel me het universum voor, met alles wat daarin is, sterren en planeten, planten, dieren en mensen en wat al niet meer, waarvan wij nog niet eens weten. Ik stel me dat voor als een compositie, één immens groot muziekstuk waar alles wat bestaat deel van uitmaakt. Ieder van ons is een toon in dat muziekstuk, een mooie klank of juist een pauze, een moment van rust. En het bijzondere van die composite is, dat zij zichzelf creëert, als in een jamsessie, één grote voortdurende improvisatie, maar wel volgens muzikale wetten. En dat ze voortdurend in beweging blijft, die improvisatie, voortdurend evolueert, steeds anders klinkt. Afhankelijk van hoe iedere toon zichzelf aanblaast. Als één toon besluit om vandaag anders te klinken, verandert de hele compositie mee, klinkt het geheel anders dan gisteren, of dan tien minuten geleden. En morgen zal het weer anders klinken. Dat is wat wij doen kunnen, onszelf aanblazen en een steeds mooiere toon voortbrengen, met een steeds gevoelvoller vibratie, almaar meer in resonantie met de andere tonen. Tot het kritische moment is bereikt dat we allemaal vol verwondering luisteren naar de volmaakte resonans.

Deze verhalen wil ik jullie meegeven voor de meditatie.

Een meditatie die je brengt bij de vrede in je eigen hart. Omdat in je hart de vrede van de wereld begint en van het universum.

Geleide meditatie

Maak het je gemakkelijk.

Word je bewust van je lichaam, van hoe je zit. Word je bewust van je adem.

Je inademing, je uitademing.

Voel hoe je inademing ruimte schept in je lichaam, je helpt om je op te richten, rechtop te zitten, helder, wakker, ruim en verbonden met je omgeving.

Laat met elke uitademing dieper los, je lichaams-spanning, afleidende gedachten en drukte in je hoofd. Voel hoe je je aandacht bundelt zoals je je lichaam bundelt met elke uitademing.

Voel het contact met de grond waarop je zit. Stel je voor dat het de aarde is waarop je zit. Geef aan de aarde alles wat je bezwaart op dit moment, laat het los en geef het weg, zodat de aarde alles wat zwaar is, kan opeten, transformeren tot een energie die jou weer voedt. Voel die voedende energie door je voeten en je stuit in je lichaam stromen. Adem het door je hele lichaam, tot je je helemaal rustig voelt.

Open je kruin om je te verbinden met je Hogere Zelf, met de bron van onvoorwaardelijke liefde. Laat ook deze kosmische energie binnenstromen en door je heen stromen. Voel hoe de liefdesenergie van aarde en kosmos elkaar vinden in je hart en samensmelten en als één geheel door je heen stromen. Voel hoe je verbonden bent, in je hart, door je lichaam, door je adem, met de aarde en met het leven in het hele universum. Hoe je verbonden bent met de onvoorwaardelijke liefde die het wezen is van alles wat bestaat. Voel hoe dit alles één is.

Blijf met je aandacht in je hart en voel de liefde. De onvoorwaardelijke liefde van hemel en aarde, van bewustzijn en materie. Voel of je die liefde kunt toelaten in jezelf en voor jezelf.

Herken het kind in jezelf. Het onbevangen, liefhebbende kind dat je ooit was en dat je nog bent, het kind dat alles accepteert zoals het zich voordoet. Voel hoe je liefde uitgaat naar het kind in jou. Breid je liefde uit naar de volwassene in jou. Voel hoe je jezelf accepteert. Zoals je bent. Ontvang jezelf in je hart, zonder voorwaarden. Geef jezelf alle liefde, acceptatie en steun die je in je hebt.

Stel je voor dat je je armen opent om de hele wereld in je hart te omhelzen.

Open jezelf om de eenheid tussen jou en de wereld te ervaren.

Laat de liefde van je hart zich uitbreiden naar de hele wereld, naar de mensen, alle mensen, de dieren, alle dieren, de planten, de mineralen en alle andere bewustzijnsvormen.

Open jezelf om alles in de wereld te accepteren zoals het is. Open je hart om de schoonheid van de hele compositie te zien, te horen. Laat alle oordelen los.

Voel of je werkelijk accepteert. Jezelf. Het lot van je leven. De keuzes die je hebt gemaakt en steeds weer maakt. Voel of je werkelijk accepteert. De ander. Alle anderen. Het lot van hun leven. De keuzes die ze maken, steeds opnieuw, op hun manier, op hun tijd, naar hun maatstaven. De keuze die ze maakten om te ervaren wat ze willen ervaren. Voel je respect voor alle keuzes. Geef je onvoorwaardelijke liefde aan al die mensen en hun keuzes, die ze bewust of onbewust maken.

Voel hoe je één bent met alle anderen die leven in het universum. Hoe we in ons lot met elkaar verbonden zijn.

Laat je onvoorwaardelijke liefde in het bijzonder uitgaan naar die mensen die het op zich hebben genomen een bijzonder zwaar levenslot te dragen, een vroege of wrede dood. De mensen die zich opofferen om het totale bewustzijn op aarde en in het universum in een hogere trilling te helpen brengen. Die door hun levenslot hen die op aarde achter blijven, helpen zich dieper te verbinden met de onvoorwaardelijke liefde in hun hart. Zodat we allemaal samen weer een stapje dichter komen bij wat ieder van ons ten diepste verlangt: vrede voor allen, op aarde en in het hele universum.

Opdat er ook een vloedgolf van onvoorwaardelijke liefde over de wereld gaat, een vloedgolf die evenmin onderscheid maakt tussen de ene mens of de andere. Een vloedgolf die een einde maakt aan alle oude vetes en wrok, een einde aan verdeeldheid en afgescheidenheid, aan einde aan oordeel en veroordeling in ons hart.

Voel die golf van liefde door je heen en om je heen. Een golf van liefde en solidariteit, van verbondenheid en éénheid. Breid de golf uit, over de aarde, in de kosmos, zo ver als je voorstellingsvermogen reikt en daar nog weer voorbij. Voorbij de grenzen van ons weten.

Hoor hoe het klinkt. Hoor de resonans van die golf van liefde, die prachtige compositie die we samen voortbrengen, tot het moment dat we met onze klank het glas breken van de muren die ons scheiden.